Hierdie is die LitNet-argief (2006–2012)
Besoek die aktiewe LitNet-platform by www.litnet.co.za

This is the LitNet archive (2006–2012)
Visit the active LitNet platform at www.litnet.co.za


 
Nuwe skryfwerk | New writing > Fiksie | Fiction > Afrikaans

Afrikaans


<< 1 4 5 6 7 8 >>

'n Gewone man
Etienne Marais - 2008-07-17
Die gedagtes maal onwillekeurig deur sy kop. Dit voel vir hom asof sy hele lewe dramaties skeefloop, tog is hy aanvanklik blind vir die waarheid. Wanneer die kameras ophou skiet, klim hy van sy kruis af en loop pad af na sy motorfiets waar dit al heeldag in die genadelose son staan en bak. Hy hoor iemand sy naam roep, maar as hy omkyk, sien hy net die deurwag wat ingedagte in 'n donkerblou uniform by die rooi trappe sit en teug aan 'n soveelste sigaret. Hy lig die valhelm na sy kop, maar dit...

Die seekoeigat
Elsa Engelbrecht - 2008-07-17
Na al die jare het ek haar vandag in die stad raakgeloop. Ek sou haar nooit herken het nie - sy het so verander – maar sy het my herken en in die verbyloop my naam gesê. “Lientjie, dit is mos jy, nie waar nie?” Ek het haar stom aangekyk, maar uiteindelik die trekke herken en haar vinnig omhels. “Het jy tyd?” het sy gevra. “Dan kan ons vinnig ’n koffietjie drink. Hier is ’n koffiekroeg net om die hoek.” Ek was eintlik haastig op pad...

Free-range whole bird
Willemien Brümmer - 2008-07-10
UIT: Die dag toe ek my hare losgemaak het Willemien Brümmer Uitgewer: Human & Rousseau ISSN: 978-0-7981-4980-8 R140 In haar hoërskooljare het Mia dikwels gewens sy’s onsigbaar; dat sy van haar lyf ontslae kon wees. Sondagmiddae, wanneer sy deur die slapende strate van Tamboerskloof loop, het sy haar verbeel die mense kyk déúr haar. Die bergies het haar nie vir geld gevra nie, hulle het net dieper in hul kartondose ingekruip. Die ma’s...

Woed teen die uitdoof van die lig
Jaco Kirsten - 2008-04-02
Vanoggend, toe ek wakker word, het ek nog nie 37 jaar oud gevoel nie. Ek het opgestaan en na my ID-boekie gekyk. En daar, in swart, Amptelik/Official-letters het my ID-nommer na my gestaar: 690121 . . . blikslater. Daar kom ’n tyd – en ek kan om die dood nie onthou wanneer dié verandering plaasgevind het nie – dat jy eintlik nie meer na verjaarsdae uitsien nie. Wel, die vieringe en presente is nogal oraait. Maar die fisieke agteruitgang begin pla. My vrou...

Begrafnisse is nie nét sleg nie
Jaco Kirsten - 2008-04-02
Voltaire het opgemerk dat diere ’n paar voordele geniet bo mense: Hulle besef nooit die einde kom nader nie. Hulle sterf sonder enige idee van (of vrees vir) dood. Hulle hoef hulle nie na teoloë te wend vir “waarhede” nie. Hulle laaste oomblikke word nie altyd in beslag geneem deur allerhande seremonies nie en hul begrafnisse kos niks nie. Saam met geboortes en belasting is begrafnisse waarskynlik die enigste ander sekerheid wat jy in die lewe het. En nadat ek...

Fragmente uit Kleinboer se nuwe manuskrip
Kleinboer - 2008-03-26
Die elektroniese maatskappy vir wie my tweelingbroer werk het hom vir twee weke Swede toe gestuur. Hy stuur daagliks vir my ’n e-pos vanaf sy hotel noord van Stockholm, soos: Die vrouens hier is mooi, maar daar is iets van ’n stille meerderwaardigheidsgevoel omtrent hulle. Dalk omdat ek ’n vreemdeling is. Sy volgende boodskap, ook uit Swede, het niks met vroue uit te waai nie. Hy skryf: Ek het ’n seer babelas van relatief min drank. Dit gaan alles oor mens se maag: as jy in...

Langs die Breede
Helena Gunter - 2008-03-19
Die stilte ná Annabelle se begrafnis, dit onthou ek. ’n Stilte waarin jy net die petrolpomp gehoor het, motorbande op los gruis, die klap van ’n luik in die suidoostewind. Nie mense wat voor die winkel roep na mekaar of uitvra na die saaiery nie. Almal het net hul sake afgehandel, stigtelik bedrywig, en vertrek. Selfs oom Datie, wat lief was vir gesels, het op sy kort been agter die toonbank gehink, geld uitgekeer en dan met sy kop beduie vir die volgende een. Dit was eers...

Toe die boeke die show steel
Rachelle Greeff - 2008-03-11
Wit en soet in ’n tuisgemaakte rokkie met ’n bypassende pofbroekie is ek vroeg-1960’s ’n roompofferdogtertjie. Weekliks ry my mamma my in ons koejawelpienk Zephyr na Jennifer Louw se balletklas. Daarna ry ons na die Bellville-biblioteek met sy bruggie oor ’n dammetjie waarin vissies nartjie-oranje glip.Ek het uiteraard nie tóé gewonder hoekom net wit kinders oor die biblioteekbruggie loop nie.In die loop van my sub B-jaar trek ons na ’n plek van plotte...

Alles behalwe die geheim van my whiskies
Rachelle Greeff - 2008-03-11
Nou die skemeraand hang ek vir die drieduisendste maal verveeld oor die kospotte en tel nie my seëninge nie. Ek tel wel met my een hand die whiskybottel op (die ander hand roer die witsous-wat-asseblief-tog-net-nie-moet-vasbrand-nie). En ek lees op die etiket van die bottel wat Arthur Bell sê: I do not usually give the mixture of my whiskies ...Ja, meneer Bell, jy versteek ook maar jou fabrieksgeheime. Nes skrywers.Dis waarom nie een van my skrywerskennisse óóit besig is...

Jy loop altyd vir my weg!
André le Roux - 2008-03-05
“Moenie sulke lang treë gee nie. Jy wéét my bene is kort!” “Hou op móán, man, gee net meer treë per minuut.”“Jy kan maklik praat. Jy’s langer as ek.” “Jy klink soos ’n patetiese poedel.”“En jy, jy klink nie soos ’n poedel nie. Nee, jy klink nie eens soos ’n . . . soos ’n póéphol nie.” Die dwerg soek woorde en vind dit in eenvoudige taal: “Jy IS ’n...

Deur die kombuisvenster
André le Roux - 2008-03-05
Die vrou gewaar hom deur die kombuisvenster.Hy moes deur die voortuin geloop het tot hier, waar hy twee los bakstene aan die kant van die paadjie gesien het. Die paadjie eindig in twee trappies voor die voordeur, met ’n veiligheidshek.Hy staan stil aan die onderkant van die twee trappies. Daar is twee groot vensters links van die voordeur. Dis toe, ook die gordyne is dig.Hy loop verby die twee vensters, óm die sykant van die huis. Daar staan twee ystertafels en vier stoele, ook ’n...

Ou gesprekke
Willem de Vries - 2008-02-18
Robert leun vooroor. Deur die oop venster lyk dit of hy baie fyn na iets kyk of luister. Hy sit aan die tafel in die kombuis. Dit is al lank na die televisienuus. Die res van die huis is donker. Iedereen wat dié someraand verby die venster loop, kan maar aanstap, want Robert se deurmekaar kroontjie sal nie roer as iemand hom groet nie. Die ruit kon net sowel op knip gewees het. Niemand kan deur glas gesels nie. Hy strek een arm uit en raak aan Elsie se oor. Dis ’n leeftyd sy gewoonte....

Woede
Abraham H de Vries - 2008-01-29
12 Junie Amice Die begin van die beloofde verhaal stuur ek nou vir jou. Hoe verder, dit weet ek nog nie. Oor die geskiedenis rondom die storie sal ek jou in briewe inlig. Hoewel die opgekleide mure van die plaashuis op Vadersgawe vier geslagte lank al staande bly teen die strafste winde en die hardste stortreëns, het die lang waenhuis vlak langs die ouhuis verval tot byna ’n ruïne. Wind en weer het lappe pleister van die dik mure laat loskom, later het dit afgereën...

Duursame Tieties
Hannes Steyn - 2007-11-09
Moes hom nie eigentlik laat ompraat het nie, veral nie deur drie opgeskote kleinkinners nie. “Sjeblief Oupsie, ons belowe ons sal tjoepstil wees ... en … en ons sal nie naby die waters kom nie. Groot sjeblief, my enigste, enigste Oups.” Dit was nou die elfjarige krulkoppie wat so smekend voorpraat terwyl haar sussie en stiefsussie hom met mening aan albei arms gepluk het vir bevestiging. “Verdomde liegbekke,” swets hy nou stilweg terwyl hy sy blinkgebruikte...

Die dowe slagter van Bergstroom
Marthinus van Loggerenberg - 2007-10-26
In die oggend as hy oor gebrande veld staar en sy eerste diep teug aan ’n smeulende sigaret gee, voel Ranye nog die slaap vlak in sy agterkop. Dit voel rustig en tevrede om te weet dat die bekende geur van vars vleis netnou weer in sy neusgate gaan opwel.Die sifdeur kraak welkomend oop en die vaal oggendlig gooi nog bleek skadu’s teen die wit teëlmuur. Vlees lê en wag agter gekantelde glasskywe en die saagmasjien blink in die halfskemer.Ou Phinias en Dorkas wag al agter in...

Ek
Charmaine Stemmet - 2007-10-26
Saggies sif die reën teen my gesig; ek druk tussen die menigte mense deur. Regop en sterk stap hy voor my uit. Ek wag dat hy moet weet ek is agter hom. Sy selfoon lui; sy lag sny deur my. Hy stoot sy kantoordeur oop, sit sy tas op die tafel neer. ’n Stomende beker koffie wag. Ek staan by die deur; ek wag dat hy moet weet ek is agter hom. Hy kyk op sy horlosie: Nog net ’n uur, dan gaan hy haar haal. Hy klim in sy BMW X5. Hy sny deur die middagverkeer. Sy kar hou voor die skool stil....

mik
Tessa Louw - 2007-10-26
Blanks. Hulle lê in jou palm. Jy druk hulle een vir een versigtig met jou duim in die vyf leë kamers in. Dit voel presies soos die laai van ’n normale koeël in die koue oop mondjies; die indruk, die volmaak, die aanskuif totdat al die kamers versadig is en jy die magasyn met jou palm toedruk en vaskliek. Alles reg vir die mik. Die mik van ’n lafaard. Al weer ’n Dinsdagaand. Vlak onder my in die kelder van Cool Runnings, waar ek vanaand alleen sit, hoor ek die...

Eens het ek gesing
AJ Krger - 2007-09-03
“Music was invented to confirm human loneliness.” – Lawrence Durrell, in Clea. Alles verander. Alles vergaan. Alles wat saak maak, gaan verby. Ek’s oud nou, en nie meer wat ek was nie. En ek het nie meer wat ek gehad het nie. Eens was ek jonk en nie onaansienlik nie, en ek kon sing. Regtig sing. Ek’t ’n stroom in my gehad, ’n rivier, ’n vloed. Ek moes dit net tem. Maar as dit deur my gekom het, as dit uit my gekom het, dan moes ek dit net...

Tydelike rybewys
Willem de Vries - 2007-07-23
Dit het tyd geword dat ek my rybewys moet laat hernuwe. 'n Sleurtaak wat nog geen tydskrif as leefstylervaring verkoop het nie en wat nog nooit iets anders by mense ingeprent het nie as die treuselgang van 'n lang tou. Dooie tyd. Ek en my vrou het werk toe gery; dit het gereën en rooi remligte het 'n kaart van duisende rooi ligkolle op my voorruit gewys voordat die veërs die ligging van elk gewis het. Ek het haar afgelaai en by die groot winkselsentrum aan die see gaan paspoortfoto's...

Tussen my en jou
Justin Fox - 2007-07-17
Noord van Letaba is ’n brug. ’n Brug oor die Letabarivier. ’n Brug tussen toe en nou. Tussen my en jou. Tyd verander in die dood. Want die gebruik van datums – van minute, ure en jare – verloor gesag. Pa is hier en nou, daar en toe. Herinnering skeer soos klippe oor water en met elke aanraking kring gedagtes verder en verder. Hier, nou. Daar, toe. Ek en Pa staan op die brug. Die lig sprei sag, is meer toegeneë as die skel wit van net minute...

Vaal glas
Jaco Fouché - 2007-06-05
Benjamin Kapp het met sy tweede boek sekere verwagtinge geskep waaraan hy tot dusver nie kon voldoen nie. Die eerste boek, Reën op Pobana (1976), sou ‘n mens kon beskryf as ‘n tipiese debuutpoging, kompleet met outobiografiese raamwerk en die naskryf van ‘n gunsteling-meester (in Kapp se geval natuurlik Karel Anreit, of Kallie Karoo, hoewel dié se meesterskap myns insiens nog steeds onder verdenking is; verwys die polemiek wat gevolg het op verlede jaar se toekenning...

Handvatsels
Bianca Turner - 2007-05-23
Iets oor die wil van God, dink ek. Ek probeer weer luister, maar my brein registreer boggherol. As plaaslike verteenwoordiger van God wil ek nogal weet wat die man se verskoning is vir wat hier aangaan. Konsentreer, Jennifer. Vir wat is die plek anyway so koud en donker? Of is dit net ek? Konsentreer. Niks. Die rok wat ek aan het, is te lank en irriteer my geweldig as dit so om my enkels rondflap. Ek skat ek's nie juis 'n rok-girl nie. Ek's bly Vashni is hier. En my baas. Hulle sit weerskante...

Dis Bennie, Ma!
Hannes Steyn - 2007-05-08
Wat my laat besluit het om Brixton toe te kom vir die begrafnis, weet nugter alleen. En dan nie eens behoorlike familie nie! Ek het hom maar een keer in die grootmenslewe gesien Dit was met Ouboet se begrafnis skaars twee jaar gelede. Ek was in Gauteng vir besigheid, anders sou ek dit vermy het. Ons Smitte was nog nooit familievas nie. Ada het hom aan my kom bekendstel. “Hallo Johan. Goed om jou weer te sien. Onthou jy nog vir Pieter?” “Aangenaam,” het ek...

Terug op my pad
Trisa Hugo - 2007-03-21
Teresa word yskoud toe sy die pienk huis herken. Sy wil vir Abel sê om te stop, maar sy kry skaars die woorde uit, so het die skrik haar reg voor die bors geklap. “Die huis, die pienk huis, dis die huis in my drome,” sê sy. “Draai om, ek móét gaan kyk.” Abel draai regs by die volgende straat en ry om die blok. “Sê net waar ek moet stop,” sê hy. Teresa wys met haar vinger na die pienk dubbelverdiepinghuis aan die oorkant van...

Lena in die stad
Jaco Fouché - 2007-02-06
Vanmiddag is ek na Lena toe. Sy is twee weke terug in die Bona-blok opgeneem. So twintig oor vyf (hulle eet vyfuur) het ek by die traliehek aan die punt van die gang gestaan en die blok binnegekyk. Die teëlvloer het geblink. Twee vroue in hospitaalklere, die een met ‘n verwilderde kyk, die ander met besonder yl hare, het my aangegaap. ‘n Verpleegster het nader gekom met sleutels en my binnegelaat en ek het in die besoekerskamer gaan sit. Twee meter anderkant die venster het die volgende...

Twee maer mans en ‘n vet vrou
Diana Ferrus - 2007-01-29
Hy was die posman, het briewe afgelewer en het waarskynlik ook geweet wie skuld hoeveel vir watter winkel. Miskien het hy geweet wie vry met wie oor lang afstande, want hy het die liefdeswoordjies agterop die koeverte gelees: “My ink is up, my pen is dry, but my love for you will never die …” Die kinders het hulle deur die venster gesien. Sy posman-baadjie het oor die stoel gehang. Hy het nog steeds sy skoene aangehad, maar verder niks. Onder hom het hulle haar ook gesien....

Kanttekeninge
Alwyn Roux - 2007-01-22
What is the colour of the space between?1Woensdag, 5 September 2001 tot Woensdag, 24 Julie 2002 <1> Wintervrou Die ekspressiewe realisme: In Alkant Olifant2 staan geskryf dat literatuur oor die lewe handel. ’n Skrywer skryf oor iets wat hy persoonlik ervaar het, soos die grensoorlog, sy eie liefdes of sy lewe in die townships of in die tegnologiese eeu wat ons beleef. Sy werk kan net eg en eerlik wees as hy oor dinge skryf wat hy self ervaar het. Ma haal Rilke aan in ’n brief...

Kyk waar lê die skuite
Teresa Moolman - 2007-01-12
Edwina het ‘n manier om dinge eers so bietjie uit te kyk. Mense het mos maar hulle maniertjies. Sommige hol mal in ‘n ding in en bekyk hom dan eers later van agter; ander stap hom so suutjies-suutjies nader en suutjies-suutjies verby sonder om te veel te vat of te doen; en dan weer ander, soos sy, hulle kyk vir hom uit. Hulle kyk vir hom goed uit en dan sal hul besluit wat die beste ding is om te doen. Dis nou al ‘n paar dae wat Edwina die ding met Denver bepeins. Soggens...

Op soek na Persephone
Alwyn Roux - 2006-12-05
pére-la-colique1 “And I have chosen, as the sign beneath which to place them, the entirely floral and subterranean name of Persephone, which is thus extracted from its dark terrestrial depths and lifted to the heavens of a chapter heading.” – Derrida, Margins of philosophy<1> Die tekens op papier word met sagte stem herhaal deur die leser, sterwend vrygespreek van lewe, tog klamp dit veelseggend vas in die duister heerskappy...

Sit terug haar masker
Trisa Hugo - 2006-11-01
Natanja haal die geslypte groen klippie uit haar roksak; hard en koud lê hy tussen die palms van haar hande. Stadigaan gee haar hande hitte aan die klip af en voel sy nie meer die koue nie, maar as sy hom teen haar gloeiende hals druk, dan voel hy weer koud daarteen. Haar hare val vooroor op haar gesig, waar sy op ʼn stomp langs die rivier sit. Sy gooi ‘n ligte string hare terug oor haar skouer. Sy stut haar kaal voete teen ʼn kleiner stomp. Haar ligte katoenrok trek bak om...

Vaaltyn
Chris Spies - 2006-10-31
My oupa het ʼn donkie, Vaaltyn, gehad wat elke oggend melk by die kruising vir die melklorrie moes gaan aflaai. Die “melkstênd” was net daar by die bordjie “Lentelus. JH Spies, C/Sn”. Vaaltyn was baie mooi geleer en het elke oggend dieselfde ritueel gehad: toom opsit, inspan, wag dat die melkkanne op die donkiekar gelaai word, stadig bult af, drafstap op die gelyktetjie, versigtig oor die sementbruggie oor die rivier, swaar trek tot by die kruising, omdraai by die...

In die war
Willem de Vries - 2006-10-24
Wat met die drie generasies genante gebeur het, is nie iets wat ek kan versin nie. Al wat ek kan maak, is om verslag te doen van dié dinge wat ek as kind afgeluister het toe my ouers die deur toegetrek en in sagter stemme verder met die kuiermense gepraat het. Ek los die gate in, want ook dít is deel daarvan. Claus I was ’n wetenskaplike en destyds in die Tweede Wêreldoorlog aan die front. Op sy laaste verjaardag was sy hele familie nog saam met hom aan die etenstafel vergader....

Grens toe
Cerneels Coetzee - 2006-10-16
Ons is net na sonuit van die plaas af. Kroonstad toe. Ek moes daar die trein haal army toe. So het die instruksies gesê wat vroeg in Desember die vorige jaar in die pos gekom het. Dit was ’n droë, warm Januarie oggend, kort voor my verjaardag. Nie een het ’n woord gesê in die kar nie. Ek het op die agtersitplek gesit, Pa agter die stuurwiel en Ma langs hom. Toe ons oor die randjie gaan, het ek omgedraai en vir oulaas by die agterruit uitgekyk na die plaas. Ek het bly...

Rancune
Marthinus van Loggerenberg - 2006-10-09
Sy droom van blou perde en word dronk in haar kuns. Snags wanneer die ys tevrede deur haar waai, loop sy oor nat slierte naalde en geel pofbolbessies. Haar swart stewels klak dof op die sypaadjie in die nag. Sy voel hoe haar gesig verstrak in die koue veeg mot. En die vrees en opwinding in die donker soek sy. Dis drie-uur die oggend. Êrens in die verte blaf 'n hond en die wind vroetel aan die donkergroen bosse blare. Sy sluip agter om die ou teater met die Kaapse gewels en af met die trappe...

'n Blik op die Reёnboognasie
Rodney Zeeberg - 2006-10-09
Kak gebeur. Dit wéét hy nou. Nie dat hy onbewus was hiervan nie. Sy oulady het hom maar altyd gewaarsku teen die "euwels" van hierdie wêreld. “Die duiwel loop rond soos 'n brullende leeu, my kind,” sou sy hom beterweterig met een of ander bybelvers vermaan. En hét sy nie 'n hele klomp van hierdie verse gehad nie! Ja-nee wat, hoe skeef en krom die interpretasie van die verse ook al, dit was altyd gemik op sy "goddelose" gedrag. As hy nou...

''Five Down'', die trein wat met die donker kom
Diana Ferrus - 2006-09-05
Die nag kan net nie gou genoeg verbygaan vir die elfjarige Talitha nie. Sy is bang om nog 'n keer om te draai. Haar suster Hester, wat aan die voetenent van die enkelbed slaap, skop haar elke keer as sy aan haar raak. Talitha is gewoonlik bang vir die donker. Toe sy kleiner was, kon haar ouers nie die kers doodblaas voor sy nie vas aan die slaap was nie. Slapenstyd was 'n ergernis vir die Februarie-gesin van Agterstraat in Worcester. Kleine Talitha het 'n ongewoon diep stem vir 'n meisiekind en...

Die afspraak
Madri Victor - 2006-06-28
Dit is winter. Die reën het saggies begin sif. Sy staan by die venster en kyk hoe die mense met sambrele verby stap. In die verte kan sy die park sien. Sy weet dat die proteabosse en dennebome met die reën groener lyk, die omgevalle boomstompe swaarder, swarter. Dáár binne die heinings is ’n ander wêreld vol voëls en bome en die stilte van wind deur denne. Die groot bergskilpaaie sal stadig kop intrek terwyl die water blink op die spitse van hul dop. Miskien...


<< 1 4 5 6 7 8 >>